In memoriam Brutus

 

 

Brutus is op 9-7-1996 geboren bij familie Verheesen. Op 3-9-2010 hebben wij tot ons grote verdriet afscheid van hem moeten nemen. Brutus z’n gezondheid was sinds zijn 13de levensjaar niet meer optimaal te noemen. Hij had last van artrose in zijn voorpoten, hij had slappe achterpootjes (dat veroorzaakt werd door lumbosacrale instabiliteit) en in juli 2010 begon Brutus steeds kortademiger te worden en hoestte hij veel. De dierenarts constateerde hartproblemen. Hij kreeg daar medicijnen voor (Benakor, plaspillen en digitalis) maar helaas kon Brutus de medicijnen niet verdragen. Vooral de plaspillen maakte hem vreselijk ziek. Na 2 maanden begon de hoeveelheid vocht in zijn buik en borstholte dramatische vormen aan te nemen, kreeg hij het elke dag benauwder en was hij te moe om te hoesten. Dit en de rest van zijn slechte gezondheidstoestand heeft ons het moeilijke besluit doen nemen om afscheid van hem te nemen. Wij zijn intens verdrietig, we missen hem heel erg, maar we zijn ook dankbaar voor de 14 geweldige jaren die hij ons heeft gegeven.

Brutus z’n moeder was Caecillia Cilla Di Cynarchos en zijn vader was Rasti Vom Benrader Feld. Brutus was uiteraard gehoorgetest en de uitslag is BAER +/+, oftewel “beide zijde horend”.

Wij zouden alleen gaan kijken. Kijken, kijken en niet kopen. Ik ging bij de fokker op de grond zitten, tussen de puppy’s, een van de puppy’s rende naar me toe, sprong op schoot, likte en beet in mijn kin en ik was verliefd….. En zo kwam hij een paar weekjes later bij ons wonen.

Hij groeide op tot een prachtige, sterke kerel met een vrij grote bek tegen andere stoere reuen. Zo lief hij is tegen mensen, teefjes, kleine hondjes en andere huisdieren, zo’n grote klier kon hij zijn met andere honden. Hij heeft tot 2 weken voor zijn dood “zijn straat” nog geprobeerd te verdedigen tegen “lelijke indringers” (andere reuen).