Mijn grote liefde is er niet meer ðŸ˜. Op 28 mei 2026 hebben wij tot ons verschrikkelijke grote verdriet onze allerliefste Fritzi in moeten laten slapen. Fritzi was een engel op vier pootjes. Liever dan Fritzi ga je ze niet en nooit krijgen.
Maar ze kon niet meer verder. Fritzi heeft op haar 11de jaar een nekhernia opgelopen. Nou, niet één maar drie. Dat bleek bij de MRI scan die Paul Mandigers heeft gemaakt.. Tijdens het jagen is Fritzi met haar kop/nek tegen een flinke tak aangelopen. In eerste instantie dachten we dat het meeviel. Ze ging gewoon door met jagen en sprong heen en terug nog over een sloot die eigenlijk te breed was. Maar een paar dagen later kreeg ze een vreselijke pijnaanval. Met een filmpje hiervan zijn wij naar Paul Mandigers gegaan.
De maanden en jaren die daarop volgde, kreeg zij allerlei klachten rondom de nekhernia. En die klachten werden allemaal versterkt doordat op 5 jarige leeftijd ook alle teen-peesjes onder haar voetje af waren gescheurd, waardoor haar ene poot een stuk lager stond dan de andere poot (het voert te ver om precies uit te leggen wat er gebeurd is maar ze had een bultje tussen haar tenen, deze is weggehaald, daardoor is de stand van haar pootje veranderd en zijn er bij een sprong over een sloot alle pezen onder haar poten afgescheurd – daarna had ze aan 1 voet een platvoet). Het doet wat met een hondenlichaam, om altijd ongelijk op je pootjes te staan. Goed, dat alles bij elkaar gaf pijn in haar schouder, pijn in haar voorpoten en omdat ze ook in haar achterhand begon te verzwakken, werd het vanaf haar 12de jaar echt wel lastiger voor haar. Ook Fritzi heb ik aan een DNA test onderworpen om te kijken of zij DM had maar ook zij was (net als Biscuit) vrij. Fritzi kreeg Metacam voor de pijnlijke schouders. Maar op een dag kreeg ze daar maagpijn van en werd zij ook steeds misselijk. We hebben eerst nog andere pijnstillers (NSAID) geprobeerd maar ze bleef misselijk, gras eten, overgeven en ze wilde niet eten (terwijk, eten was haar allergrootste hobby). We zijn toen overgestapt op Galliprant. Dat ging best goed, hoewel Galliprant niet zo goed hielp tegen de pijn als de Metacam.
Het was wel duidelijk dat de verzwakte achterhand vanuit de zenuwen kwam want in 2025 begon zij ontlasting te verliezen. Vaak tijdens haar slaap maar ook tijdens het lopen van de woonkamer naar de tuin. Geen enkel probleem, haar keuteltjes ruimde je makkelijk op, beetje Dettol spray erop en klaar. In december 2025 begon ze ook urine te verliezen. Waar ze stond of lag, daar liep de plas eruit. Ze had er geen benul van. En dan doet Temu ineens wonderen! Temu, de winkel waar ik uit principe niet bestel. Maar toen mijn vriendin erop wees dat de incontinentiematten daar ongeveer 20 x zo goedkoop waren, ben ik toch die gaan bestellen. En de matten zijn fantastisch! Ik bedekte er de bank mee en later ook de vloer. Omdat Fritzi het kennelijk zelf heel vervelend vond dat ze ontlasting verloor (vooral ’s nachts, als er niemand was om het op te ruimen) begon ze met het proberen de ontlasting te begraven. Met haar neusje. Helaas haalde ze op die manier haar hele neus open. En iedere keer als er weer een korstje op zat, maakte ze dat ’s nachts weer kapot bij de poging om haar ontlasting te bedekken. Ik ben daarom bij haar beneden gaan slapen, op een logeerbedje. En zij snapte al gauw waarom ik beneden lag. Als ze een keutel van zichzelf had gevonden, maakte ze me wakker, ik ruimde haar poep op en we sliepen verder. Hoewel ik een lekker bedje maakte met incontinentiematten, vond ze het toch niet fijn als de vetbedden die daar overheen lagen nat werden. Ze zocht dan een droge plek, tot ze bijna op schoot lag bij Sjoerd. En dan werden Sjoerd en Fritzi beide onrustig. Ik verschoonde dan haar bedje en we sliepen verder. Omdat ze niet meer zelfstandig het kleine keukentrapje af kon, kreeg ik van mijn vriendin een super mooi tuig om haar aan een handvat naar beneden te tillen. ’s Morgens liet ze haar urine lopen op de incontinentiematten, maar ze kreeg toch haar blaas niet meer goed leeg. Ik tilde haar naar de tuin en maakte ik daar haar blaas zelf leeg. Ik maakte haar blaas meerdere keren per dag leeg want anders plaste ze de hele dag door grote plassen in huis. Maar zij vond dat prima, dat ik dat deed. Ik kreeg erna altijd kusjes. En zo klooide we samen wat aan. En hielden we van elkaar. Kirsten (van QiVet) kwam gemiddeld een keer per drie weken voor een acupunctuurbehandeling en samen keken we naar hoe Fritzi het deed.
Op een gegeven moment werd de pijn toch te erg. En hebben Kirsten, Frank en ik besloten om er Gabapentine bij te geven. Had ik dat maar nooit gedaan……… Het hielp geen zak tegen de pijn maar afbouwen tolereerde haar lijfje niet meer. Zodra ik maar 30 mg minder gaf, lag ze met vier poten gespreid over de grond en kon ze niet meer overeind komen…. En op een gegeven moment kreeg Fritzi diarree… Ik weet 100% zeker dat dit van de Galliprant + Gabapentine kwam. Maar goed, aangezien ze incontinent was voor ontlasting, was ze nu incontinent voor diarree. Ik werd midden in de nacht wakker van de stank, dan deed ik het licht aan en lag Fritzi in haar eigen poep te slapen ðŸ˜ðŸ’”ðŸ˜. Dat was echt hond onterend. Ik moest haar dan wakker maken, naar de tuin tillen, haar daar met flessen warm water en shampoo schoon maken, haar bed verschonen en haar weer in bed leggen. Soms 3 keer op een nacht. Maar ja, soms had ze ook ineens dagen geen diarree meer, zeker toen ik haar gekookte kip met pompoen ben gaan geven. Ze was toen echt een paar dagen diarree-vrij. En toen begon het weer…… Ondertussen kwamen er steeds meer wondjes op haar kont en op haar poten van de etsende diarree en urine en het steeds weer opnieuw moeten wassen. Ze heeft zes weken op en af ernstige diarree gehad. Op een zeker moment was Kirsten langsgeweest en toen zei ik tegen Kirsten “als ze nu weer aan de diarree gaat Kirsten, dan moet het afgelopen zijn”. Kirsten stond daar helemaal achter. Dus toen de diarree in alle hevigheid terugkeerde heb ik Kirsten een app gestuurd. En een uur daarna weer een app “nee, ik kan het niet”. En toen ik Fritzi voor de 5de keer die dag stond te wassen buiten heb ik haar toch een app gestuurd met “Kirsten, het kan zo niet meer verder”.
Kirsten is om 21:30 uur gekomen. Fritzi was dol op Kirsten, maar altijd met een zekere afstand, want er was er maar 1 met wie ze echt “ik lig op schoot” close was, en dat was ik. Maar toen Kirsten naast haar op de bank ging zitten, ging Fritzi bij haar op schoot liggen. Alsof ze zei “ik weet waarvoor je komt en ik vind het goed zo”. Ik had Danootjes voor haar gekocht. Voor de laatste momenten. Maar die vond ze niet te vreten. Ze had liever de Spritsjes die ik voor Kirsten op tafel had neer gezet. En zo is mijn allerliefste al Spritsjes etend vertrokken van deze aarde……….💔ðŸ˜ðŸ’”
En ik mis haar. Ik mis alles aan haar. Ze staat hier in de kast, in een urn met paarse hartjes. Naast haar moeder Biscuit en haar zusje Frou Frou. Ze stapte 13,5 jaar geleden mijn leven in. En ze stapt er nooit meer uit. Fysiek niet maar aanwezig maar voor altijd in mijn hart 💔
Siamsa As It Is In Heaven geboren op 11 februari 2011 – overleden op 28 mei 2026
