Siamsa As it is in Heaven. Fritzi. Fritziepitzie. Fritz.
In mijn handen geboren op 11 februari 2013. In mijn armen gestorven op 28 mei 2026.
Mijn allerliefste schatje. Mijn “zoals het in de hemel is”. Dertien jaar plus bijna vier maanden geleden heb ik jou uit Biscuit moeten peuteren, want je zat vast, met je grote brede schouders. Met veel glijmiddel en aan je trekken op de persweeën van Biscuit, heb ik je eruit gekregen en leefde je wonder boven wonder nog. En dat was je, ons wondertje!
En nu ben je er niet meer………… In ieder geval niet hier bij mij op deze aarde. Op 28 mei 2026 hebben we jou in laten slapen💔😭💔. En terwijl ik die typ is het oorverdovend stil in huis😭. Ik hoor mijn eigen hart in mijn oren kloppen.
Wat een rollercoaster is dit geweest…..
Een maand of 6 geleden werd je achterhand dermate slecht dat je ongewild ontlasting begon te verliezen. Dat was niet erg, want je poepte harde keuteltjes. Oprapen, Dettol spray erop en klaar. Maar je begon ook ’s nachts ontlasting te verliezen. En dat probeerde je dan met je neusje te begraven. Trots dat je was. Na een aantal weken had je een wond op je neus en die haalde je ’s nachts weer verder open. Een babyfoon aangeschaft zodat ik je kon horen, als je begon te graven met je neus. Maar dat werkte niet, ik was meerdere keren te laat. En op een ochtend kwam ik beneden, stonden de bloedvlekken van je kapotte neus op je lakentje. Dus, mijn bed naar beneden gesleept en daar gaan slapen met jou en Sjoerd. Als je begon te graven, werd ik wakker, ruimde ik het op en sliep je verder. Dit ging super! Jij was er ook heel tevreden mee 🥰
Een tijdje later begon je ook urine te verliezen. En niet een paar druppeltjes, nee, hele plassen tegelijkertijd. Ik kocht incontinentiematten (uitwasbaar) bij Temu (die winkel waar ik uit principe niks koop – ik heb in deze periode geleerd dat principes heel snel aan de kant worden geschoven als het uit komt🫣) en die werkte fantastisch. Ik legde ze op de bank en daar een vetbed over. Elke nacht vond je het wel minimaal 1 keer tijd dat je bed werd verschoond want een nat bed of een bed dat naar pies ruikt? Ja daaag, daar slapen we niet op! Je flikte het ook wel dat je steeds verder opschoof naar Sjoerd (als ik niet snel genoeg naar je zin wakker werd om je bed te verschonen). Je lag dan bijna bij Sjoerd op schoot en hij begon dan zachtjes te protesteren of sprong van de bank. Dus OK, minimaal 2 keer per nacht het bed uit, poep opruimen, bedje verschonen. Even knuffelen. Klaar. Vaak was je zo gelukkig met je schone bedje dat je lekker op je rug ging liggen rollen 🥰
Je begon steeds meer urine te verliezen dus ’s avonds legde we grote Temu incontinentiematten op de grond van de bank naar de keuken, zodat we je in de ochtend over die matten naar buiten konden brengen. Je kon steeds minder goed zelf plassen, dus een keer of 8 per dag hielpen we je met het legen van je blaas, om te voorkomen dat je blaasontsteking kreeg. Je vond dat prima. En gaf me altijd kusjes als ik klaar was. Je plaste dan ook niet continue in huis, dat was ook wel fijn. ’s Morgens ging ik je altijd wassen, want ik vond het vervelend voor vooral jou, als je naar urine rook. Ik gebruikte perzik shampoo. En als je weer helemaal gewassen en gedroogd was, rende je op je gammele pootjes naar de bank en ging je op de bank liggen rollen. Dat was altijd zo’n mooi knuffelmomentje want dan zei ik tegen je “Ohwwww Fritzi, wat ruik je weer lekker 🥰”. Ik begroef mijn neus in je vachtje en ik kreeg dan allemaal kusjes . En zo kroelde we lekker samen. Je was dan zo dankbaar. De perzikshampoo staat nu naast mijn tandenborstel, zodat ik ’s morgens en ’s avonds even aan de shampoo kan ruiken en me terug in de tijd waan, waar we samen knuffelde…
Toch voelde je je op een gegeven moment ineens niet meer zo fijn. Je begon meer te drinken, we hebben je helemaal laten onderzoeken, maar met blaas, nieren en lever was er niks aan de hand. Maar ik vond je tam. In overleg met onze dierenarts Frank en met dierenarts/acupuncturiste Kirsten ben ik je Gabapentine gaan geven, ook omdat je ook gevoelig was in je schouders. Binnen 2 dagen stopte je met dat vele drinken dus de oorzaak was waarschijnlijk toch pijn of minimaal ongemak. Galliprant kreeg je al, voor de artrose in je schouders. Dat hielp goed, niet perfect. Metacam werkte beter (en dergelijke) maar daar kreeg je maagontsteking van.
Zo leefde we met je, hielden we van je, verzorgde we je. Je had het naar je zin, je kriebelde in de tuin, je speelde nog met Sjoerd. Het was mooi. We hoopte zo nog minimaal tot je 14de (of 15de, hoe langer hoe beter) door te kunnen. Maar je ging wel steeds moeizamer lopen, bleef steeds moeizamer staan, tijdens het eten en drinken moest je ondersteund worden. Het trappetje op en af moesten we je in je harnas (gekregen van tante Lique) helpen dragen. Maar ook dat ging. Je vond het allemaal prima. Want je bent immers het liefste en meest gelukkige en tevreden hondje op aarde!
En ineens kreeg je een maand geleden diarree! In 13 jaar nog nooit diarree gehad! Maar best lastig, aangezien je incontinent was voor ontlasting. Midden in de nacht lag je in je eigen poep en moest ik je ’s nachts wassen, je bed verschonen, de bank schoonmaken. En dat vond jij reuze vermoeiend. Ik eigenlijk ook wel. De eerste keer hadden we het met een dag of 3 onder controle. En bleef het best even weg. De 2de aanval duurde langer. Natuurlijk ontlasting laten controleren op Giardia en wormen, niks van dat alles. Gelukkig, we kregen het onder controle. Je kreeg echter wel blaasontsteking, van de keren dat je ’s nachts in je eigen diarree lag, diep lag te slapen. Maar goed, ook de blaasontsteking kregen we onder controle met antibiotica, en de diarree was weer over. Helaas bleef de diarree minder lang weg. De 3de aanval van diarree duurde nog langer, kregen we minder goed onder controle. Het bleef ook maar anderhalve week weg. Toen ging je weer aan de diarree en deze keer kreeg ik het niet onder controle. Het was zo erg dat het er als water uit liep. Met pijn en moeite leken we het onder controle te krijgen. Dacht ik. En ik was zo gelukkig, ik dacht dat we nu het ei van Columbus hadden gevonden met ander eten en medicatie. En Kirsten had je acupunctuur gegeven die dag. Maar weer een dag later……… aan de diarree….. Ik heb je die nacht 3 keer moeten wassen. Je was zo moe, je kon niet eens meer zelf meehelpen het trappetje op en af lopen. Waar je stond of lag, het liep er aan de achterkant uit.
Die ochtend ben ik zo moedig geweest om Kirsten te contacten. Dat het klaar was. Na een uur appte ik Kirsten dat ik het toch niet kon. Maar die ochtend en middag moest ik je 16 keer wassen, zat je helemaal onder de diarree en je was zo zwak en zo zielig en je hele achterste ging stuk van het wassen en in je eigen diarree liggen, ondanks de dotten zinkzalf en honingzalf. Ik heb Kirsten geappt dat we zo niet verder konden……
En zo is Kirsten in de avond op 28 mei 2026 bij ons thuis gekomen. Heel gek, je ging bij Kirsten op schoot liggen. En hoewel jij de aller, aller, allerliefste was, was je niet het type om bij andere mensen op schoot te gaan liggen. Op schoot liggen deed je bij één iemand en ik was de uitverkorene! Maar deze avond ging je bij Kirsten op schoot liggen. Je gaf Kirsten de boodschap dat het goed was, waar ze voor kwam😘😪. En heeft Kirsten je de eerste prik gegeven. Danoontjes vond je beh maar Spritsjes vond je heerlijk.
Dus zo is Fritzi al Spritzi etend in slaap gevallen. Ze voelde niets van de prik. Na de 2de prik in haar buik ging ze steeds rustiger ademen en stopte haar hartje er na een tijdje mee. Zo is ze heel vredig gegaan……
Sjoerd heeft heel even aan haar gesnuffeld. Ik ben naast Fritzi op de bank gaan zitten, Sjoerd is aan de andere kant van mij gaan zitten. De volgende ochtend heeft Sjoerd nog 2 keer heel kort aan haar gesnuffeld en toen was hij er klaar mee, en hebben wij haar naar het crematorium gebracht.
En zo heb ik de rollercoaster beschreven van de afgelopen maanden. We hebben intens met haar geleefd. Ik heb intens veel van Fritzi gehouden. En nu ben ik leeg. Gebroken. Een schip zonder roer. We moeten zonder je verder. En ik weet nog niet hoe. Maar de tijd zal het me leren….
Lieve, lieve, ongelofelijk lieve Fritzi, ik ben je zo dankbaar dat ik 13 jaar en bijna 4 maanden jouw hondenmoeder mocht zijn. Ik heb elke dag van jouw leven van je gehouden en van je genoten. Niemand had zoveel van je kunnen houden als ik. De laatste maanden van jou leven heb ik met mijn hart en ziel en zaligheid voor jou gezorgd. En ik moet nu zonder jou verder💔💔💔. Hoe dan….?
Ik houd van je. Voor eeuwig😘!
We zien elkaar weer meisje. Ooit. En tot die tijd koester ik jou in mijn gebroken hart💔. Geef een dikke kus aan Biscuit en Frou Frou, aan Aiden, Dorja, Luna en Salto 😘
